Τα μεγάλο μακρύ τραπέζι του πρωινού είχε μόλις συγυριστεί και σαπουνιστεί.
Τα φλυτζάνια, τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα είχαν μαζευτεί με σειρά σε έναν πάγκο παραδίπλα, ενώ δυο κοπέλες τα μάζευαν ανά στοίβες προς την κουζίνα.
Είχα ξυπνήσει αργά, μιας και δεν είχα συνηθίσει το δύσκολο ωράριο του μοναστηριού. Άλλωστε, είχα πάει για μία διανυκτέρευση όλη κι όλη - κι ο πρωτάρης πάντα έχει την κατανόηση των "παλιών".
"Τι να σου ετοιμάσω; Καφέ; Τσάι; Γάλα; Τι θες, πες μου πασά μου!"
Μια πολύ "σπιτική" παρουσία ελληνίδας μάνας, με βαριά βορειοελλαδίτικη προφορά.
Συμφωνήσαμε στον ελληνικό μέτριο "όπως τον κάνετε εσείς" , μιας και δεν ήξερα να δώσω περαιτέρω οδηγίες. Στο σπίτι μου έκανα φίλτρο, οπότε τι να εξηγώ..
"Θα είστε από τη Βόρειο Ελλάδα.." , άνοιξα την κουβέντα.
"Ναι! Από τη Μακεδονία! Πού το κατάλαβες; Φαίνεται;"
"Δεν φαίνεται! Ακούγεται!", γέλασα - γέλασε κι εκείνη κι έτσι κάπως έσπασε ο πάγος
"Και πώς βρεθήκατε εδώ; Μέσα στην έρημο, στην Ιεριχώ από δίπλα.. Πώς;"
Σιωπή. Σαν να ενοχλήθηκε.
"Δεν ξέρω.."
Συνέχισε να μαζεύει τα κουταλάκια και τα φλυτζάνια.
Δεν περίμενα αυτήν την απάντηση.
Πήγε στην κουζίνα και σε λίγο ξαναγύρισε.
"Και το σπίτι σας; Η δουλειά σας;
Θέλετε να γίνετε μοναχή;", τόλμησα να ρωτήσω.
"Το σπίτι μου το έκλεισα.
Κλείδωσα την πόρτα κι έφυγα.
Έκλεισα τα φώτα.
Πλήρωσα τα κοινόχρηστα.
Κι έφυγα."
Φωνή άχρωμη.
Σαν να μου διηγόταν την ιστορία μιας άλλης γυναίκας, μιας φίλης, μιας γειτόνισσας, μιας άγνωστης, μιας άλλης, περίπου 65χρονης ασπρομάλλας κοντούλας -μέσης ελληνίδας μαμάς.
"Και θα μείνετε εδώ; Θα γυρίσετε; Τι θα κάνετε;" δεν κρατιόμουνα.
"Δεν ξέρω! Δεν ξέρω!" μου πέταξε επίμονα κι εξαφανίστηκε πάλι στην κουζίνα.
Έμεινα μόνος με το άδειο φλυτζανάκι του ελληνικού καφέ.
Είχα πολύ καιρό να δω κατακάθι.
Το ελληνικότατο κατακάθι που γεμίζει τον πάτο του φλυτζανιού.
Το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη δεν το είχα ποτέ ακουστά.
Ίσως γιατί οι ντόπιοι άραβες το λένε Ντήρ-Χίτζλα και δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι πίσω από αυτήν την περίεργη λέξη κρύβεται κάτι το τόσο ελληνικό.
Ίσως γιατί οι παραλίες της αγαπημένης Νεκράς Θάλασσας είναι πολύ κοντά και πάντα είχα το νου μου να πάω εκεί προσπερνώντας τον ασημένιο τρούλο του ναού που βρισκόταν κυριολεκτικά φυτεμένος ανάμεσα στην κατακίτρινη έρημο.
Ίσως γιατί δεν είμαι τόσο θρήσκος όσο θα'πρεπε.
