το ελιξήριο της Ενσωμάτωσης

Πριν από 65 χρόνια η Ελλάδα μεγάλωσε.

Απέκτησε τον 51ο Νομό της. Τα Δωδεκάνησα.

Ένα συγκρότημα νησιών και ένας συμπαγής ελληνικός πληθυσμός που ποτέ δεν ξέχασε το εθνικό του μετερίζι, τη γλώσσα του, την καταγωγή του, τα ήθη και τα έθιμά του.

Τα τελευταία χρόνια, και ενώ η οικονομική και κοινωνική κρίση μαστίζει όλη την Επικράτεια, τα Δωδεκάνησα συνεχίζουν να αποτελούν μία από τις επαρχίες της χώρας που έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στην Ελλάδα οικονομική στήριξη, που τώρα τη χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είναι αλήθεια πως ο τουρισμός σε συνδυασμό με την απαράμιλλη φυσική ομορφιά των νησιών μας κατέστησαν τα Δωδεκάνησα ένα από τα πιο "δυνατά χαρτιά" της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας.
Και αυτά τα δυνατά μας χαρτιά δεν κάηκαν.
Υπάρχουν ακόμα.
Ίσως υπάρχουν κι ακόμα περισσότερα, που σήμερα δεν είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε.

Είναι όμως όλα "ύλη";

Τελικά, η "ύλη" είναι αυτή που κρατάει ακμαία μια χώρα, μια κοινωνία ή μια δωδεκάδα νησιά;

Η ταινία "Με Λένε Αμαράντειο" και οι παράλληλες διηγήσεις που παρατἰθενται καθ' όλη τη διάρκειά της αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. 

Η νοσταλγία που γλυκαίνει κάθε τι πικρό, αποκαλύπτει εκείνο το παλιό, ξεχασμένο αντίδοτο που οι Δωδεκανήσιοι ανακαλούσαν στη μνήμη τους σε καιρούς δύσκολους : 

Την εμμονή τους στην παιδεία και στη διατήρηση της ταυτότητάς τους.
Την εμμονή τους να μην ξεχάσουν ποτέ από πού είναι, πού βρίσκονται και πού πάνε. 

Μια εμμονή αθόρυβη, αλλά πέρα ως πέρα υπαρκτή. 

Κι ας τους απαγορεύθηκε να μιλούν την Ελληνική γλώσσα δημόσια από τον "πολιτισμένο" Ιταλό κατακτητή. Κι ας τους επιβλήθηκε να ζουν ως πολίτες Β' Κατηγορίας από όποιον ξένο βρέθηκε να καθορίζει την καθημερινότητά τους μέσα στον ίδιο τους τον τόπο. Κι ας προσπαθούσε να τους πείσει η κάθε μορφής "ύλη" πόσο αδύναμοι, ανήμποροι, ανίκανοι ήταν να ορίσουν οι ίδιοι τη δική τους εθνική μοίρα.

Πράγματι, η έλλειψη "ύλης" δημιουργεί ερωτηματικά και ποικίλους προβληματισμούς.
Η έλλειψη "ύλης" δημιουργεί απελπισμένες αμφισβητήσεις, κοινωνικές εντάσεις και οργή.
Κυρίως όμως, δημιουργεί φόβο.

Ποιο να είναι άραγε αυτό το αντίδοτο
που καλούμαστε να ανακαλύψουμε ξανά από την αρχή;
Ποιο ελιξήριο ψάχνουμε να βρούμε;